้

Our client is one of United States’ largest manufacturing firm under the privileges of the Thailand Board of Investment located in Nakorn Ratchasima Province manufacturing rubber product exporting to USA., Australia and Europe. Hiring more than 300 employees.
They invite for professionals to join their team with negotiable remuneration package. Interested professionals submit your CV now at hrm@hrper.com within March 30, 2005

HUMAN RESOURCES MANAGER

FINANCE MANAGER

CUSTOMER SERVICE SUPERVISOR

โดย อ.สมชาติ โรจน์รัตนเกียรติ

อ่านบทความย้อนหลัง

ผีกับโลง Updated on 30/08/04

ปัญหาความขัดแย้งระหว่างคู่พิพาทในยุธจักรแรงงาน สำหรับคู่กัดที่เป็นอมตะมหานิรันดร์ คงไม่มีคู่ใดที่จะซาบซึ้งดื่มด่ำไปกว่าคู่กัดระหว่างนายจ้างกับสหภาพแรงงาน มีสหภาพแรงงานเกิดขึ้นเมื่อใด นายจ้างกับกลุ่มสหภาพแรงงานก็แทบจะไม่มองหน้ากันเลย บางแห่งก็ตามล้างตามเช็ดกันจนวินาศกันไปข้างหนึ่ง อ่านต่อ...

สั่งเป็นหรือเปล่า Updated on 12/07/04

การติดต่อ สั่งการหรือสื่อความหมายจากคนๆ หนึ่งไปยังคนอีกคนหนึ่งนั้น จะต้องได้ความชัดเจนซึ่งคนฟังๆ แล้ว สามารถรับทราบว่าคนพูดต้องการอะไร จะให้ทำอะไร ไม่ใช่ประเภทที่สั่งหรือพูดไทยต้องแปลไทย หากมีแบบนี้มากๆ คนฟังหรือคนรับคำสั่งก็ประสาทรับประทานเหมือนกัน อ่านต่อ...

เมื่ออะไรๆ เปลี่ยนไป Updated on 24/06/04

บางครั้งในฐานะลูกจ้างที่รับบริหารงานตามบริษัทต่างๆ เรามักจะลืมตัวไปบ่อยๆ ว่าเราเป็นอะไร มีฐานะอะไร มีหน้าที่จะต้องทำอะไรบ้างในฐานะนักบริหารที่ดี จะต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่อพัฒนาองค์กรที่ทำงานอยู่ให้เป็นที่ยอมรับขององค์กรต่างๆ ที่อยู่รอบข้าง มีผลงานที่คู่แข่งขันในอุตสาหกรรมประเภทเดียวกันครั่นคร้าม พนักงานรักและชื่นชมที่ได้มาร่วมงานกันด้วย การลืมตัวเองของนักบริหารมักจะเกิดเมื่อเริ่มมองที่ตัวเอง ให้ตัวของตนเป็นศูนย์กลางของกิจกรรม มองที่ความสุขสบาย เมื่อใดที่มีลักษณะเช่นนี้ ความหายนะก็เริ่มคืบคลานเข้ามาถามหา เพราะ อ่านต่อ...

ยามตกยาก Updated on 18/06/04

ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 เกี่ยวกับเรื่องสภาพการจ้างนั้น อะไรที่นายจ้างเคยให้กับลูกจ้างแล้ว แม้ต่อมาจะมีสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสมกับสิ่งที่นายจ้างเคยให้ หรือนายจ้างไม่สามารถที่จะให้กับลูกจ้างต่อไปได้อีกแล้ว นายจ้างจะทำอย่างไร ไพ่ใบนี้จะเล่นแบบไหนดี หากนายจ้างเล่นไม่ดีหรือเล่นไม่เป็นและเจอลูกจ้างหัวหมอ นายจ้างก็ประสาทรับประทานเหมือนกัน เพราะสิ่งที่จดจำกันมาจนขึ้นใจของนายจ้างและลูกจ้าง คือ อะไรที่ให้กันไปแล้ว ก็คงจะต้องให้กันต่อไปจนกว่าจะเลิกกิจการหรือล้มหายตายจากกันไปไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลิกไม่ได้ อ่านต่อ...

เล่าเท่าที่จดจำ
ทำเท่าที่มีปัญญาโดย นายตริตรา

updated on 18/02/04

บทที่ 4

จำกัดงาน
เลือกสรรสิ่งที่สำคัญ
กลั่นกรองไว้ให้เหลือเท่าที่จำเป็น

ตอนที่ 2 กำจัดงานที่ไม่จำเป็น

หลังจากใคร่ครวญอยู่นานว่าจะต้องจำกัดงานอะไรไว้บ้าง ก็พบว่าได้จำกัดขอบเขตงานเอาไว้แล้วดังที่ได้เสนอต่อกรรมการผู้จัดการไป แล้วขืนไปจำกัดอีก อาจถูกเปลี่ยนชื่อฝ่ายเป็นอย่างอื่นก็ได้ จึงหันมาพิจารณางานประจำวันของเจ้าหน้าที่แต่ละคน ก็พบว่ามีงานเอกสารมากเหลือเกิน เฉพาะงานสรุปรายงานเกี่ยวกับ “การมาทำงานของพนักงาน” เพื่อแจ้งผู้จัดการแต่ละฝ่ายในแต่ละวัน อ่านต่อ.....

คำนำ

ข้าพเจ้าเป็นคนโชคดี ที่มีโอกาสใช้ชีวิตทำงานรับราชการในเบื้องต้น แล้วจึงไปใช้ชีวิตในระดับผู้จัดการและผู้บริหารในภาคเอกชน จนกระทั่งมารู้ตัวว่าจวนจะได้เวลาเกษียณจากการทำงานในไม่ช้า ผู้ใหญ่ที่ข้าพเจ้าเคารพรักมากที่สุดท่านหนึ่ง ได้ปรารภกับข้าพเจ้าว่า “น่าเสียดายที่ข้าพเจ้าไม่มีทายาทถ่ายทอดความรู้ และประสบการณ์ที่มีอยู่ได้ครบถ้วน” และท่านยังได้แนะนำว่า “น่าจะมีโอกาสถ่ายทอดเป็นความรู้แบบ How to” เพราะประสบการณ์จริงที่ได้รับมาจากการลงมือทำ น่าจะเป็นแนวทางให้กับคนรุ่นใหม่ในสังคมเพื่อนำไปปฏิบัติดัดแปลง แต่งเติม หรือเสริมสร้างทักษะและความเชี่ยวชาญในอาชีพของแต่ละคน ซึ่งก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อองค์กร ต่อสังคม และต่อประเทศชาติได้ด้วย

เนื่องจากข้าพเจ้ามีความเชื่อว่าคนส่วนใหญ่เหนื่อยล้าจากการทำงาน และการอ่านตำราซึ่งมีมากมาย อีกทั้งหลาย ๆ ท่านก็มีความรู้ความสามารถมากมายกว่าข้าพเจ้ามากนัก และเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการ “สอนหนังสือพระสังฆราช” ข้าพเจ้าจึงเลือกนำเสนอในลักษณะการเล่าเรื่องจากประสบการณ์จริง ตลอดชีวิตเกือบ 30 ปีของ การทำงาน โดยการลำดับเรื่องจะเป็นไปตามที่ข้าพเจ้ามีบันทึกไว้บ้าง เก็บตกจากการจดจำบ้าง และเพื่อให้ไม่น่าเบื่อ ข้าพเจ้าก็จะสอดแทรกความรู้สึกและอารมณ์ ของตัวละครที่เกี่ยวข้องในแต่เรื่องแต่ละตอนเท่าที่ได้รับรู้มา โดยจะไม่มีการสมมุติหรือปรุงแต่งสร้างเรื่องให้เปลืองเวลาผู้อ่าน

เหตุการณ์อาจจะไม่ได้เรียงลำดับตามวันเวลา เพราะการเล่าเรื่องนั้นจะเป็นเล่าเท่าที่นึกขึ้นมาได้ ตัวละครก็ดี บริษัทก็ดี หรือสถาบันต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ข้าพเจ้าจำเป็นต้องสมมุติขึ้นมา เพื่อมิให้เกิดความเสียหายต่อท่านเหล่านั้น และขอความกรุณาท่านผู้อ่าน โปรดอย่าได้พยายามไปคิดต่อว่า เป็นใคร บริษัทใด หรือสถาบันใด เพราะคงไม่เกิดสารัตถะประโยชน์ใด

หากท่านมีความเห็นเป็นประการใดหลังจากที่ได้อ่านคอลัมน์นี้แล้ว ก็ขอได้โปรด Feed Back ให้ข้าพเจ้าได้รับทราบเพื่อปรับปรุงแก้ไข เพิ่มเติมเท่าที่จะมีปัญญาทำได้ หรือหากท่านจะเสนอบทความมาร่วม “เล่าเท่าที่จดจำ” ข้าพเจ้าก็ยินดีจะช่วยนำเสนอต่อสมาชิกอื่น ๆ ต่อไป ขอให้คิดเสียว่าเรามาร่วม “ระดมปัญญา” เพื่อคนรุ่นหลังจะได้นำไปเป็นกรณีศึกษา และเกิดปัญญาเพื่อไปทำมาหากิน เฉกเช่น “มืออาชีพ” ต่อไปในอนาคต

สำหรับท่านที่เห็นว่าเนื้อหาเบาไป ก็โปรดข้ามเลยไปได้ครับ ไม่ต้อง “คลิ๊ก” เข้ามาคอลัมน์นี้ จะได้ไม่ต้องเสียคะแนน และค่าสมาชิก ซึ่งก็ดีสำหรับข้าพเจ้าด้วย เพราะดีกว่า “อ่านไปแล้วด่าในใจ” ดีไม่ดี สติปัญญาจะหดหาย เหลือแต่อารมณ์บูดค้างคาไว้ เลยไม่รู้จะโทษใคร…………..ฯลฯ

“อยากจะรู้ให้แน่” “ว่าสาแก่ใจแค่ไหน”
“ทำไมไม่คลิ๊กมาลองอ่านดู” ล่ะครับ